ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Με υπογραφή...

Τρόμος μετά την αεροπορική τραγωδία

Εκατοντάδες κιλά ραδιοϊσότοπα και πλουτώνιο "στις αποσκευές" αεροσκάφους που συνετρίβη στο Ελληνικό. Ο συναγερμός στις Αρχές και την περισυλλογή τους και τα διαμάντια εκατομμυρίων δολαρίων σε αξία!

Είναι από τις στιγμές αυτές που σου μένουν καρφωμένες για πάντα στη μνήμη! Σαν όνειρο θυμάμαι εκείνο το βράδυ της 7ης Οκτωβρίου του 1979 στη Γλυφάδα.

Άλλη εποχή, μαθητής της Έκτης Δημοτικού, που δύο φορές την εβδομάδα με πήγαιναν στο σπίτι του ξαδέρφου μου για «ιδιαίτερο» στα Αγγλικά.

Ο Τζορτζ έμενε κοντά στην πλατεία – εγώ ψηλά, κοντά στο βουνό. Πότε ο πατέρας μου, πότε η μητέρα μου, με πήγαιναν… και με περίμεναν για να με ξαναπάνε σπίτι. Εκείνο το βράδυ με πήγε ο πατέρας μου. Φτάνοντας στο σπίτι των συγγενών μου, ο μπάρμπας, τύπος βαρύς κι ασήκωτος… περίμενε στην εξώπορτα τον πατέρα μου και τον άκουσα να του λέει… «ΕΠΕΣΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ… ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ… ΜΕ ΠΗΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ Η ΜΑΤΩ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΣΕ ΚΑΛΕΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΝΑ ΠΑΣ ΑΜΕΣΩΣ».

Ο πατέρας μου υπηρετούσε ως αξιωματικός στην Ασφάλεια της τότε Χωροφυλακής. Να τονίσω πως κινητά δεν υπήρχαν.

Με άφησε κι έφυγε για το Τμήμα. Θυμάμαι πως στις βραδινές ειδήσεις έδειχναν το αεροπλάνο που είχε βγει από τον διάδρομο…

Ήταν ένα DC-8 της SWISSAIR, πτήση SR 316 από Γενεύη, μέσω Αθήνας, για Πεκίνο. 142 επιβάτες και 12μελές πλήρωμα.

Πού μυαλό για μάθημα Αγγλικών εγώ κι ο ξάδερφός μου. Η δασκάλα μας, Ελληνοαμερικανίδα, μιλούσε συνεχώς με τους μεγάλους.

Ευκαιρία για μας τους μικρούς! Πάμε για ποδήλατο, είπαμε. Άλλο είχαμε κατά νου όμως. Ο Τζορτζ με το δικό του κι εγώ με το ποδήλατο της αδερφής του – είπαμε να πάμε κατά το αεροδρόμιο.

ΤΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙΝ δηλαδή!

ΤΙ ΕΙΔΑ(ΜΕ)

Λίγα λεπτά αργότερα, προσεγγίσαμε το Γκολφ, όχι φυσικά εκεί που είχε γίνει το συμβάν. Κόσμος πολύς παντού! Μεγάλη κινητοποίηση των Αρχών. Βλέπαμε πυροσβεστικά να πηγαίνουν προς τα εκεί, κάποιες υδροφόρες ή κάτι παρεμφερές… περιπολικά και ασθενοφόρα.

Εμείς το θεωρούσαμε σαν ένα σόου… αλλά κατά βάθος ξέραμε πως επρόκειτο για κάτι πολύ - πολύ σοβαρό!

Με την παιδική μας αφέλεια και θρασύτητα, φτάσαμε στο γήπεδο του Ποσειδώνα και, τοίχο-τοίχο, πήγαμε ακόμη πιο κοντά.

Εκεί κολλήσαμε! Κάτι βλέπαμε… κάτι πηγαίναμε να καταλάβουμε! Καπνοί βγαίνανε από τα συντρίμμια, πυροσβέστες ρίχνανε νερό… αστυνομικοί, κάποιοι με λευκές στολές – του ΕΚΑΒ ήταν – πολυκοσμία…

Η ώρα κόντευε 22:00, τρεις ώρες μετά το συμβάν!

Για την ιστορία: το αεροσκάφος προσγειώθηκε κανονικά, αλλά, από λάθος των πιλότων, δεν κρατήθηκε στον διάδρομο… βγήκε και από τους χώρους ασφαλείας, ξήλωσε τα σύρματα της περίφραξης, καταλήγοντας στον δρόμο που χώριζε το τότε αεροδρόμιο από το Γκολφ της Γλυφάδας. Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω… αν σήμερα γινόταν κάτι τέτοιο.

ΜΑΚΡΥΑ ΟΛΟΙ… ΤΩΡΑ!

Από το σημείο που ήμασταν μπορεί να βλέπαμε μόνο κάποια πράγματα, αλλά ακούγαμε διάφορα. Α! Δίπλα μας είχαν έρθει κάποιοι ακόμη περίεργοι… όπως εμείς!

Ξαφνικά όλα άλλαξαν! Ακούσαμε κάποιους ένστολους, πυροσβέστες ήταν, να ουρλιάζουν. ΠΙΣΩ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ, ΠΙΣΩ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ… και με κινήσεις των χεριών να διώχνουν τον κόσμο!

Οι φωνές ακόμη ηχούν στα αυτιά μου. Με τα μάτια συνεννοηθήκαμε με τον ξάδερφό μου… ώρα να την κάνουμε!

Την άλλη μέρα στο σχολείο όλοι μιλούσαν για το συμβάν! Κι ο καθένας έλεγε διάφορα…

Αν θυμάμαι καλά, μεσημέρι ήταν όταν πέτυχα τον πατέρα μου στο σπίτι. Μας είπε πως υπήρχαν πολλά θύματα… ΑΛΛΑ ΑΛΛΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! «Πού;» ρώτησα. «Άσε, πού να σου εξηγώ τώρα…», μου απάντησε!

«Είμαι 12», του λέω, «θα καταλάβω»… ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΜΩΣ!

Α! Διάβασα και μερικές εφημερίδες εκείνες τις ημέρες… αλλά μάλλον λίγα πράγματα γράφανε! Χρόνια αργότερα… κατάλαβα πως υπήρχε λόγος.

«ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΑ ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ»

Ποια ήταν όμως τα δεδομένα της πτήσης 316;

Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν γιατροί κι είχαν προορισμό το Πεκίνο για ένα μεγάλο διεθνές συνέδριο.

Οι νεκροί ήταν 14 και οι τραυματίες 10.

Όμως, όπως διαπιστώθηκε, στις αποσκευές κάποιων από τους ιατρούς υπήρχαν άκρως επικίνδυνα φορτία. Ένας εξ αυτών είχε μία πολύ μικρή ποσότητα ουρανίου, ενώ σε ειδικές συσκευασίες υπήρχαν 450 κιλά με ραδιοϊσότοπα προοριζόμενα για ιατρικούς σκοπούς.

Επιπρόσθετα, επειδή το δρομολόγιο θα έκανε και στάση στη Βομβάη, γνωστό κέντρο επεξεργασίας διαμαντιών, στις αποσκευές κάποιου επιβάτη υπήρχαν βιομηχανικά διαμάντια, αξίας άνω των 2.000.000 δολαρίων. Επίσης, γενικά στις αποσκευές τους, οι ταξιδιώτες κουβαλούσαν πολύ μεγάλα ποσά για τις ανάγκες τους.

Ειδικά τα διαμάντια, που θα δίνονταν για επεξεργασία στα εργαστήρια της ινδικής πόλης, τελικά καταστράφηκαν από τη θερμότητα που αναπτύχθηκε.

Τα επικίνδυνα υλικά ανακτήθηκαν και «μεταφέρθηκαν ασφαλώς!».

Οι πιλότοι οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη, όπου καταδικάστηκαν με αναστολή. Οι «ειδικοί» αποφάνθηκαν πως προσγείωσαν το αεροσκάφος με ταχύτητα μεγαλύτερη του προβλεπόμενου, με αποτέλεσμα να μην «του φτάσει ο διάδρομος» για να σταματήσει την πορεία του… κι έτσι να βγει τελικά εκτός πίστας και αεροδρομίου… κυριολεκτικά στον δρόμο.

ΥΓ – ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ Π.Υ. ΕΒΑΛΑΝ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ, ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ, ΟΤΑΝ ΕΜΑΘΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΦΟΡΤΙΩΝ.

Πού να καταλάβω τότε ο πιτσιρικάς! Έφυγα πάντως.

Η τραγωδία αυτή είναι από τις λίγες, ομολογουμένως, που έχουν γίνει στην ελληνική επικράτεια.

Θυμάμαι επίσης πως για μέρες πολύς κόσμος επιχειρούσε να προσεγγίσει το σημείο, για να δει κάτι.

Λέτε να ήθελαν να ψάξουν για κάνα διαμαντικό που να μην είχε καταστραφεί;