Exclusive

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο FTHIS: "Υπήρξαν συνάδελφοι που με το πέρασμα του χρόνου θεοποιήθηκαν και για μένα, είχαν μέτριο ταλέντο"

Από τον Γιώργο Μουλά

Μια ζωή αφιερωμένη στην υποκριτική, με αφετηρία τα δύσκολα παιδικά χρόνια, σημαντικές καλλιτεχνικές συναντήσεις και ερμηνείες που έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου ανήκει στους ηθοποιούς που έχουν συνδεθεί με μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ελληνικής κινηματογραφικής ιστορίας, χωρίς ωστόσο να περιοριστεί ποτέ σε έναν συγκεκριμένο τύπο ρόλων. Από τον αξέχαστο Αντωνάκη και τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο" μέχρι τις θεατρικές του ερμηνείες, ο ίδιος εξακολουθεί, έπειτα από 65 χρόνια παρουσίας στη σκηνή, να αντιμετωπίζει το θέατρο ως αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του.

Με αφορμή την παράσταση "Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην" στο θέατρο Altera Pars που παρουσιάζεται για τρίτη χρονιά και στην οποία συμπρωταγωνιστεί με τον Ορέστη Τζιόβα, ο σπουδαίος ηθοποιός παραχώρησε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στο FTHIS. Σε μια συζήτηση με πολλές προσωπικές αναφορές και εξομολογήσεις, γύρισε πίσω στον χρόνο και μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τις στερήσεις που βίωσε, τις πρώτες δουλειές που αναγκάστηκε να κάνει σε πολύ μικρή ηλικία, αλλά και την καθοριστική γνωριμία του με το θέατρο και τον Κάρολο Κουν.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε ακόμη στην πορεία του στον καλλιτεχνικό χώρο, στις συνεργασίες με σπουδαίους ηθοποιούς, στις στιγμές που τον σημάδεψαν, αλλά και στις απώλειες που χρειάστηκε να διαχειριστεί, με ιδιαίτερη αναφορά στον θάνατο της μητέρας του. Θυμήθηκε χαρακτηριστικά πως ακόμη και την ημέρα που την έχασε, χρειάστηκε να ανέβει στη σκηνή και να παίξει, μια εμπειρία που, όπως παραδέχεται, δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ.

Παράλληλα, μίλησε για τη σχέση που διατηρεί μέχρι σήμερα με το κοινό, για τη δύναμη που εξακολουθεί να αντλεί από το σανίδι, αλλά και για την αντίληψή του γύρω από την τέχνη της υποκριτικής. Δεν έκρυψε, μάλιστα, την άποψή του για τους νέους ηθοποιούς, επισημαίνοντας ότι το θέατρο πρέπει να αποτελεί τη βάση της καλλιτεχνικής τους διαδρομής και όχι η πρόσκαιρη δημοσιότητα της τηλεόρασης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και όσα λέει για ανθρώπους που συνάντησε στην πολυετή διαδρομή του, καθώς και η τοποθέτησή του για συναδέλφους που, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, "θεοποιήθηκαν" με το πέρασμα των χρόνων, ενώ ο ίδιος θεωρούσε ότι είχαν μέτριο ταλέντο. Μιλά, επίσης, για τις υπαρξιακές σκέψεις που εξακολουθούν να τον απασχολούν, για το ενδεχόμενο μιας ζωής μετά τον θάνατο, αλλά και για όσα εξακολουθεί να αναζητά και να μαθαίνει, ακόμη και σήμερα.

Όσα είπε ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο FTHIS

Αν γυρίζαμε πίσω στα παιδικά σας χρόνια, ποια εικόνα θα βρίσκαμε να σας ακολουθεί ακόμη; Ίσως, μια εικόνα που, όσο και αν πέρασαν τα χρόνια, δεν ξεθώριασε ποτέ μέσα σας...

Δεν είναι μία, είναι πολλές. Τόσες, που δεν μπορώ να τις απαριθμήσω. Συχνά, μου έρχονται μία πίσω από την άλλη. Σημασία έχει, ότι μπορώ και θυμάμαι, από όταν ήμουνα 3 χρονών.

Μεγαλώσατε σε μια εποχή που η επιβίωση ήταν καθημερινός αγώνας. Πόσο νωρίς αναγκαστήκατε να "μεγαλώσετε" και τι στερήθηκε εκείνο το παιδί που ο σημερινός Γιώργος θα ήθελε να του είχε προσφέρει;

Απ' όταν άρχισα να δουλεύω. Μικρός. Άσχετες δουλειές. Σε εργοστάσια, σε βαλιτσάδικα. Αλλά πρέπει να καταλάβετε, ότι τα παιδιά της κατοχής, δεν είχαν στόχο. Είμαστε απροσάρμοστα ακόμα στην κοινωνία, γιατί δεν ξέραμε ακόμα, τι ήταν κοινωνία.

"Σαν παιδί μου έλειπαν όλα"

Πότε καταλάβατε ότι η υποκριτική δε θα ήταν απλώς μια δουλειά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα ζούσατε;

Δεν το είδα ποτέ σαν δουλειά. Το είδα σαν ζωή, σαν λειτούργημα. Άσχετο με την επιβίωση.

Στη ζωή ενός ανθρώπου υπάρχουν συχνά πράγματα που δεν πήρε όταν τα είχε ανάγκη, αλλά έμαθε να τα αναζητά αργότερα. Υπήρξε κάτι τέτοιο στη δική σας περίπτωση;

Σαν παιδί μου έλειπαν όλα. Δεν είχα ούτε παιχνίδια, ούτε φαγητό και το σημαντικό ήταν η επιβίωση. Οι χορτάτοι, κάνουν ωραία όνειρα.

Αν μπορούσατε να συναντήσετε σήμερα τον εαυτό σας στα δεκαοκτώ του χρόνια, τι θα του λέγατε; Θα τον προειδοποιούσατε για κάτι ή θα τον αφήνατε να ανακαλύψει μόνος του όσα τον περίμεναν;

Ασφαλώς και θα τον προετοίμαζα για τον αγώνα που θα είχε μπροστά του. Τον αγώνα της ζωής. Σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα και πολλές φορές, χωρίς να έχεις μια σανίδα σωτηρίας.

Η απόρριψη από το Εθνικό Θέατρο σάς οδήγησε τελικά στο Θέατρο Τέχνης και στον Κάρολο Κουν. Κοιτάζοντας σήμερα εκείνη την αποτυχία, μπορείτε να πείτε ότι υπήρξε μία από τις πιο καθοριστικές ευκαιρίες της ζωής σας;

Όχι! Ούτε το σκέφτηκα, ούτε με πείραξε. Ακόμα, δεν είχα συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα του θέματος, ότι θέλω οπωσδήποτε να γίνω ηθοποιός.

"Δεν υπάρχει μεγάλος ηθοποιός! Υπάρχει ηθοποιός με ταλέντο"

Στο θέατρο συχνά μαθαίνουμε να κρύβουμε τον εαυτό μας πίσω από έναν ρόλο. Ο Κουν, όμως, ζητούσε από τους ηθοποιούς του να φτάνουν στην αλήθεια του χαρακτήρα.

Την αλήθεια που πρέπει να εκπέμπει ο ηθοποιός, πάνω στη σκηνή, ενεργοποιώντας το συναίσθημα του. Με λίγα λόγια, να είναι αληθινός, να μεταφέρει τη ζωή, πάνω στο παλκοσένικο.

Έπειτα από τόσες δεκαετίες, τι θεωρείτε ότι διακρίνει έναν πραγματικά μεγάλο ηθοποιό από έναν απλώς ταλαντούχο;

Δεν υπάρχει μεγάλος ηθοποιός. Μην υπερθεματίζουμε. Υπάρχει ηθοποιός με ταλέντο, με χάρισμα και με αλήθεια στο παίξιμό του.

"Εθίστηκα στο θέατρο. Μου έγινε εξάρτηση και ακόμα, μετά από 65 χρόνια έτσι νιώθω..."

Η σκηνή με το προφιτερόλ στα "Χτυποκάρδια στο θρανίο" έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στιγμιότυπα του ελληνικού κινηματογράφου. Εσείς, όταν τη γυρίζατε, αντιλαμβανόσασταν ότι δημιουργούσατε κάτι που θα σας ακολουθούσε για ολόκληρη τη ζωή σας;

Ούτε καν πέρασε από το μυαλό μου. Απλώς, απολάμβανα τις στιγμές που υποδυόμουν αυτόν τον ρόλο. Όσον αφορά τη μαθητεία μου, όταν άρχισα να διδάσκομαι στη σχολή του Κουν, ένοιωσα να "χύνεται" μες στις φλέβες μου, το "ναρκωτικό" του θεάτρου. Εθίστηκα. Μου έγινε εξάρτηση και ακόμα, μετά από 65 χρόνια έτσι νιώθω επάνω στη σκηνή. Μαγεύομαι!

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στη δική σας περίπτωση, ο κόσμος σάς έχει ταυτίσει με εμβληματικές κωμικές στιγμές, ενώ η διαδρομή σας περιλαμβάνει πολύ περισσότερα. Σας αδίκησε ποτέ αυτή η τεράστια δημοφιλία ή τελικά σας χάρισε μια θέση που δε θα μπορούσατε να διεκδικήσετε διαφορετικά;

Το αντίθετο! Κατάφερα και απέδειξα ότι ο ηθοποιός πρέπει να μπορεί να ερμηνεύσει, όλους τους ρόλους, δραματικούς ή κωμικούς. Αρκεί να είναι αληθινός, να πιστεύει αυτό που κάνει. Εγώ το κατάφερα και ο κόσμος με αποδέχτηκε, χωρίς να είμαι τυποποιημένος.

"Δεν μπερδεύω τον Κωνσταντίνου, με τον ρόλο"

Αν σας ζητούσα να επιλέξετε έναν ρόλο που δεν έγινε τόσο γνωστός όσο ο Αντωνάκης, αλλά εσείς θεωρείτε ότι αποκαλύπτει καλύτερα τον ηθοποιό Γιώργο Κωνσταντίνου, ποιος θα ήταν και γιατί;

Δεν μπερδεύω τον Κωνσταντίνου, με τον ρόλο. Δεν υπάρχω εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή που βγαίνω στη σκηνή, μετενσαρκώνομαι. Είμαι ο ρόλος.

Αν μπορούσατε να ξαναγυρίσετε μία μόνο σκηνή από την κινηματογραφική σας πορεία, όχι για να τη διορθώσετε αλλά για να τη ζήσετε ξανά, ποια θα διαλέγατε;

Είμαι απόλυτα ευχαριστημένος με τις ερμηνείες μου. Δε θα άλλαζα τίποτα.

Συνεργαστήκατε με ηθοποιούς που έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής ιστορίας της χώρας. Ποιος από τους ανθρώπους που συναντήσατε στη δουλειά σάς εξέπληξε περισσότερο όταν τον γνωρίσατε πραγματικά, πέρα από τη δημόσια εικόνα του;

Δεν έκανα ποτέ διακρίσεις. Για μένα ήταν απλοί συνάδελφοι. Το μόνο που ξεχώριζα, ήταν πόσο ταλέντο είχαν. Γιατί υπήρχαν και συνάδελφοι, που με το πέρασμα του χρόνου θεοποιήθηκαν, αλλά για μένα, είχαν ένα μέτριο ταλέντο.

Εμπόδια υπήρξαν στην πορεία του Γιώργου Κωνσταντίνου;

Νομίζω ότι σε όλους τους ανθρώπους συμβαίνει να έχουν εμπόδια στη ζωή τους, μέχρι να καθιερωθούν. Και σε μένα συνέβη τα πρώτα χρόνια.

"Για μένα, η σκηνή είναι σαν την κολυμπήθρα του Σιλωάμ"

Ποιες αναμνήσεις κρατάτε από τη συνεργασία σας με τη Μάρω Κοντού; Είναι μία πρόσφατη σχετικά, σημαντική απώλεια για τον χώρο.

Μια υπέροχη φίλη και μια ταλαντούχα ηθοποιός.

Η σκηνή απαιτεί καθημερινά πειθαρχία, μνήμη, σωματική αντοχή και συναισθηματική διαθεσιμότητα. Τι σας δίνει σήμερα τη δύναμη να συνεχίζετε, σε μια ηλικία που πολλοί θα είχαν επιλέξει να αποσυρθούν;

Το έχω πει πολλές φορές. Για μένα, η σκηνή είναι σαν την κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Φεύγουν οι πόνοι, οι έννοιες όλα. Εκεί κάθε βράδυ, αρχίζει η ζωή. Και για μένα, το θέατρο είναι η ζωή μου.

Έχετε βρεθεί να παίζετε ακόμη και σε περιόδους προσωπικού πένθους ή σωματικής ταλαιπωρίας. Είναι το θέατρο ένας τόπος όπου ξεφεύγετε από τη ζωή ή ένας τόπος όπου μπορείτε, έστω για λίγο, να αντέξετε καλύτερα όσα σας συμβαίνουν;

Την ώρα που έχανα τη μητέρα μου, έβγαινα στη σκηνή να παίξω. Αυτό θα μου μείνει αξέχαστο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο κοινό που παρακολουθούσε θέατρο πριν από εξήντα χρόνια και στο κοινό που κάθεται σήμερα απέναντί σας;

Το κοινό δεν αλλάζει. Ίσως, έχει γίνει πιο εκλεκτικό, με το πέρασμα του χρόνου, Πιο απαιτητικό. Ζητάει την αλήθεια, επάνω στη σκηνή. Εγώ νιώθω, ότι αυτό το προσφέρω.

Έχετε μιλήσει με ειλικρίνεια για λάθη που κάνατε στη ζωή σας και για πράγματα που θα θέλατε να είχατε διορθώσει. Είναι η αυτογνωσία κάτι που έρχεται μόνο με την ηλικία ή χρειάζεται και το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου χωρίς δικαιολογίες;

Όλοι κάνουμε σφάλματα στην προσωπική μας ζωή. Στη σκηνή, εγώ τουλάχιστον, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου λάθη. Δε νομίζω ότι έχω μιλήσει ποτέ για την προσωπική μου ζωή. Δεν έχω αναφέρει, αν ήταν ή δεν ήταν αποτυχημένη. Για μένα αυτά είναι προσωπικά δεδομένα.

Ποια απώλεια σάς άλλαξε περισσότερο ως άνθρωπο και τι ανακαλύψατε για τον εαυτό σας όταν αναγκαστήκατε να συνεχίσετε χωρίς έναν άνθρωπο που αγαπούσατε;

Όταν έχασα τη μητέρα μου, νόμιζα ότι έχασα ολόκληρο τον κόσμο. Όμως επειδή η φιλοσοφία μου είναι ότι, ότι και αν συμβεί, η ζωή συνεχίζεται, βρήκα τη δύναμη και συνέχισα

Πώς βλέπετε τους σημερινούς νέους ηθοποιούς; Τι σας συγκινεί στη νέα γενιά και τι σας προβληματίζει στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα ο καλλιτεχνικός χώρος;

Έχω πει επανειλημμένα, για τους νέους ηθοποιούς. Η τηλεόραση δεν είναι το θεμέλιο για να χτίσουν την καριέρα τους. Θεμέλιο είναι το θέατρο. Μην παρασύρονται από τις σειρήνες της δημοσιότητας. Η τηλεόραση είναι εφήμερη, το θέατρο είναι παντοτινό. Υπάρχουν πολλά ταλαντούχα παιδιά, τα οποία αν προσέξουν τα βήματά τους, θα πετύχουν.

Λέμε συχνά ότι ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος. Εσείς τι μάθατε αργά, ενώ θα θέλατε να το είχατε καταλάβει πολύ νωρίτερα;

Έμαθα πολύ νωρίς, δεδομένου ότι έζησα σκληρά χρόνια. Αλλά δεν τελείωσα. Προσπαθώ να μάθω και τώρα. Κανείς δεν τα ξέρει όλα.

Σε παλαιότερη συνέντευξη που είχα κάνει με την αείμνηστη Μάρω Κοντού την είχα ρωτήσει τι τίτλο θα έδινε σε μία ταινία που ενδεχομένως θα γινόταν για τη ζωή της και μου είχε απαντήσει "Η περαστική". Τελικά, είμαστε περαστικοί από αυτόν τον κόσμο; Εσείς έχετε υπαρξιακές ανησυχίες;

Μερικές φορές, έχω σκέψεις. Μία σκέψη που κυρίως με βασανίζει είναι γιατί ήρθαμε οι άνθρωποι στη ζωή. Τι σκοπό εξυπηρετεί; Ποιος είναι ο λόγος; Και αν υπάρχει κάποιος σκοπός, ποιος είναι; Γιατί να φεύγουμε ξαφνικά, χωρίς να ξέρουμε γιατί ήρθαμε; Μήπως, μας δοθεί η απάντηση μετά; Γιατί εγώ, πιστεύω στο μετά.

Η παράσταση "Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην" διανύει τον τρίτο χρόνο της. Μιλήστε μας για αυτό το εγχείρημα. Τι βρήκατε σε αυτό το ρόλο; Τον Ρος υποδύεται ο Ορέστης Τζιόβας φέτος...

Για μένα ο Γκρην είναι ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς της καριέρας μου. Είναι ο τρίτος χρόνος που τον υποδύομαι και χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί στο καινούργιο θέατρο που το παρουσιάζουμε, το Altera Pars, εγώ και ο ταλαντούχος συνάδελφός μου ο Ορέστης Τζιόβας, καταφέρνουμε και το γεμίζουμε με κόσμο. Ότι έχω κερδίσει στη ζωή μου, είναι η αγάπη του κόσμου και αυτό γιατί διαισθάνονται, ότι κι εγώ αγαπώ τους ανθρώπους και δεν τους έχω ξεγελάσει, είτε στη ζωή, είτε πάνω στη σκηνή.

Φωτογραφίες - PapadakisPress